Hoe gaat het met Henk Veenstra?

SURHUISTERVEEN - Blijf thuis, zegt de regering, dus we komen elkaar in deze coronatijd minder tegen. Daarom laat de Feanster mensen aan het woord om te laten zien hoe wij samen de crisis doorkomen en anderen een hart onder de riem te steken. Deze week Henk veenstra

Henk Veenstra (56) gehuwd met Alie, twee volwassen kinderen, werkzaam als Business Unit Manager bij SPIE Nederland (Industry Services), een multitechnische dienstverlener op het gebied van energie en communicatie.

Veenstra heeft in zijn vrije tijd diverse bestuursfuncties vervuld, bijvoorbeeld als voorzitter van tennisvereniging TSO en van volleybalvereniging VCS. Momenteel is hij binnen het bestuur van Plaatselijk Belang secretaris en voorzitter van voetbalvereniging v.v. Surhuisterveen.

Hoe gaat het?

Het begin van de Coronacrisis was vreemd. Je zag de gevolgen snel toenemen, maar het bleef zeker in het begin voor ons hier in het noorden toch ook iets wat zich vooral in het zuiden afspeelde.

Dan de lock-down. Maatregelen die getroffen moeten worden, veel vragen, maar vooral ook veel zaken die in korte tijd zowel binnen de sport als het werk geregeld moesten worden. Voor het voetbal natuurlijk een enorme teleurstelling om uitgerekend het laatste seizoen dat er met de hoofdmacht op zondag wordt gespeeld niet af te kunnen maken.

Wat betreft het werk waren er in het begin vele onduidelijkheden. We zitten in een branche waarbij uitstel van werkzaamheden vaak geen optie is, maar om die werkzaamheden uit te voeren moet er met meerdere mensen gewerkt worden binnen de 1,5 meter norm. Richtlijnen konden verschillend worden uitgelegd, dus een hele puzzel om daaraan invulling aan te geven. Op kantoor lag dat wat makkelijker, een groot deel kon zijn werkzaamheden heel goed vanuit huis doen, vergaderen via Teams kreeg een enorme impuls. Eén van de weinige pluspuntjes van de crisis, denk ik.

Privé was het een beetje tweeledig. Vrij abrupt minder tot geen contacten, in het begin een behoorlijk gemis wanneer je gewend bent veel onder de mensen te zijn. ’s Avonds een lege agenda, onwennig, maar toch ook een vorm van onthaasten. Langzaamaan merkte ik bij mezelf dat zoiets ook best wel even prettig is. Tijd voor wat andere dingen. Ik heb de afgelopen periode diverse klusjes thuis kunnen doen die anders waarschijnlijk nog even op zich hadden laten wachten.

Gelukkig is inmiddels alweer veel genormaliseerd. Geen hand geven is al bijna normaal, 1,5 meter merk je is een stuk lastiger. Dat het aantal besmettingen momenteel weer enigszins toeneemt komt ook doordat er nu meer wordt getest. Geen reden voor paniek, maar het geeft wel aan dat we met zijn allen waakzaam moeten blijven en dat de nodige maatregelen in acht moeten worden genomen.

Bestuurlijk zijn we bij v.v. Surhuisterveen inmiddels alweer behoorlijk actief. Voorbereidingen voor het nieuwe seizoen zijn getroffen, iedereen staat te popelen om weer te mogen beginnen. Er wordt door onze onderhoudsploeg hard gewerkt om alles weer klaar te hebben voor het nieuwe seizoen. Daarnaast wordt er onderzocht welke aanpassingen er gedaan moeten worden om straks weer open te mogen.

Komen er buiten uw gezinsleden nog mensen over de vloer?

In het begin nagenoeg niet, maar na een aantal weken hebben we toch wel diverse malen vrienden ontvangen. Afstand werd aardig bewaard, ontvangst vond overwegend buiten plaats, dat vonden we wel verantwoord. Daarnaast stond ingepland dat de schilder zou komen voor de woonkamer en keuken. Ook dit is gewoon doorgegaan.

Momenteel hebben we eigenlijk weinig beperkingen meer wat betreft het ontvangen of zelf op visite gaan. Het zijn de vaste kennissen of vrienden die over de vloer komen, waarbij een ieder voldoende besef heeft om een aantal zaken in acht te nemen. Met een beetje afstand houden en geen direct contact kom je al een heel eind.

Bang voor een tweede golf ben ik niet, maar ik ben me er wel bewust van dat het zomaar weer de kop op kan steken. Zie wat er momenteel in andere landen weer gebeurt, dat kan ook hier. Zeker nu je ziet dat velen de vakantie toch in het buitenland door willen brengen.

Gaat u naar buiten als u geen noodzakelijke boodschappen doet?

De wekelijkse boodschappen doen is denk ik het enige wat minderde. Vaak doe je die samen, nu was dat een tijdje niet toegestaan, waardoor een van de twee noodgedwongen thuis bleef. Verder ben ik eigenlijk geen moment minder dan normaal naar buiten gegaan, denk ik.

Voor mijn werk reis ik elke dag naar Meppel, dat ben ik op een paar dagen thuiswerk na ook gewoon blijven doen. Daarnaast wandel ik elke dag een aantal malen met mijn hond. In de ochtend meestal vroeg, dan kom je bijna niemand tegen, maar op andere momenten van de dag kom je in het dorp mensen tegen waarmee vaak even een praatje wordt gemaakt.

Ziet u nog mensen die zich niet aan de 1,5 meter regel houden?

Eerlijk gezegd zie ik om me heen dat een enkeling zich er nog wel stipt aan houdt, maar over het algemeen zie je toch dat men zich steeds minder aan de 1,5 meter regel houdt. Het valt ook niet mee om in een winkel, op een terras of zelfs op de stoep in het dorp die afstand van elkaar te bewaren. Hier in de omgeving zijn tot dusver zeer weinig besmettingen, onze gemeente springt er wat dat betreft positief uit. Ik geloof echter niet dat men zich daardoor ook minder aan de 1,5 meter regel houdt. Belangrijk is denk ik dat mensen die zich niet gezond voelen en symptomen van het COVID-19 virus hebben zelf hun verantwoording nemen en weg blijven bij anderen.

Wat kunnen we leren uit deze moeilijke tijden?

We zien dat we met z’n allen in een korte periode best snel om kunnen schakelen. Zaken die niet meer kunnen of mogen, worden eerst als een gemis ervaren, maar na verloop van tijd besef je dat je met iets ‘minder gas erop’ ook heel goed van dingen kunt genieten. Het doorbreken van een vast patroon van activiteiten is dan eigenlijk best wel eens verfrissend.

Mijn tip om de verveling tegen te gaan is:

Wanneer ik de geluiden in mijn omgeving beluister zijn er niet veel die zich echt hebben verveeld. Door het ontbreken van verplichtingen hebben velen uitgestelde klusjes in en rond het huis opgepakt. Men is meer gaan wandelen of fietsen, het lezen van een goed boek is natuurlijk altijd een mogelijkheid.

Tenslotte, wie wilt u een hart onder de riem steken en waarom?

Voor de zorg en bewoners van zorg- en verpleegtehuizen is veel aandacht. Volkomen terecht, zorgpersoneel verdient dat al veel langer. Maar wat te denken van al die kleine ondernemers die noodgedwongen hun activiteiten moesten staken, waardoor inkomsten ineens volledig wegvielen. Over het algemeen is dit een groep die door hard werken enige reserves heeft weten op te bouwen, wat ze nu als sneeuw voor de zon zien verdwijnen. Uiteraard zijn er diverse steunpakketten, maar of dit voor iedereen voldoende zal zijn, moet nog blijken.