Hoe gaat het met Hesder Hoekstra?

SURHUISTERVEEN/SURHUIZUM/KOLLUM - Blijf thuis, zegt de regering, dus we komen elkaar in deze coronatijd minder tegen. Daarom laat de Feanster mensen aan het woord om te laten zien hoe wij samen de crisis doorkomen en anderen een hart onder de riem te steken. Deze week onderwijzer Hesder Hoekstra.

Hesder Hoekstra (43 jaar) is geboren en getogen In Kollum en al bijna 20 jaar getrouwd met Mies. Samen hebben ze 3 kinderen (twee dochters van 18 en 16 jaar en een zoon van 10). Hoekstra is lid van de vrijwillige brandweer in Kollum, al 22 jaar werkzaam in het onderwijs en sinds 1 april 2015 directeur van de Christelijk basisschool de Hoekstien aan de Badlaan (,,de leukste school van Surhuisterveen). Daarnaast is hij ook directeur van CBS de JLS in Surhuizum. Beide scholen vallen onder de Christelijke scholen vereniging Noventa. Eerder werkte hij lange tijd in het speciaal basisonderwijs en op de Praktijkschool in Dokkum.

,,Ik heb het altijd een prachtige uitdaging gevonden om kinderen die net even een beetje meer of anders aandacht verdienen te kunnen helpen. Op de Hoekstien mag ik samenwerken met een fantastisch team, die gaat voor veilig, uitdagend en vernieuwend onderwijs. Iedere dag met een glimlach op ons gezicht het verschil maken voor de kinderen is onze missie. Ieder kind op zijn of haar niveau laten groeien en zoeken naar mogelijkheden en denken in oplossingen is hoe we werken, een prachtvak!

Daarnaast geniet ik erg van de natuur in Noordoost Friesland. Als vrijwilliger bij de vogelwacht van Kollum is het prachtig om ieder voorjaar het land in te kunnen trekken om de weidevogels te kunnen beschermen. Helaas zien we de laatste jaren dat de weidevogels het steeds moeilijker krijgen om jongen groot te brengen. Ook ben ik regelmatig te vinden op de Zwemmer om een snoek of snoekbaars te kunnen verschalken.

Hoe gaat het?

Gelukkig lijkt de Coronacrisis hier in het Noorden (vooralsnog) mee te vallen en is het aantal besmettingen op z’n retour. Mijn gezinsleden en familie en vrienden zijn gelukkig gezond gebleven.

De gevolgen zijn divers voor al de verschillende bedrijfstakken. Ik vind het bewonderenswaardig hoe een ieder op creatieve wijze probeert om zijn of haar bedrijf zo goed en zo kwaad dat soms gaat toch door te kunnen laten draaien.

Terugkijkend op de Coronacrisis wat betreft onze school is het zeker in de beginfase best hectisch geweest. De richtlijnen veranderden snel en keer op keer moesten we snel schakelen om te kunnen voldoen aan alle protocollen. Best lastig soms, omdat de overheid iets wilde, de Veiligheidsregio een beleid heeft, de gemeente graag wilde dat alles goed verliep, onze eigen scholenkoepel beslissingen nam, je een team mensen hebt die iets vinden en daarnaast natuurlijk de gezinnen met kinderen, waar de situatie ook nog eens heel uiteenlopend was. Ga d’r maar aan staan met je team. Wanneer doe je het goed?

Ik denk dat we redelijk snel het onderwijs op afstand op een ruim voldoende wijze hebben weten te realiseren. Geweldige initiatieven kwamen vanuit het team. En de opvang voor kinderen van ouders uit de zogenaamde vitale beroepen is vanaf dag 1 goed georganiseerd. Onze school is niet een dag dicht geweest. Samen kun je dus heel wat.

Wat ik erg gemist heb is in eerste instantie mijn team. Per toerbeurt waren de collega’s op school. Het is dan een beetje zoeken en gissen hoe het met ze gaat en of ze het redden. Gelukkig geven de digitale middelen mogelijkheden, maar samen een kop koffie drinken en elkaar in de ogen kunnen kijken werkt voor mij toch het beste.

Natuurlijk mis je ook de levendigheid van de kinderen in je school. Een school zonder kinderen voelde een beetje zielloos. Het plezier dat kinderen beleven als ze samen leren en spelen werd gemist. Gelukkig hebben alle leerlingen goed contact met hun meester of juf kunnen houden en sinds de dag dat ze weer naar school mochten lijkt het alsof de Coronacrisis nooit geweest is. Zo zie je maar weer hoe flexibel kinderen zijn.

Een groot compliment voor alle ouders is ook op zijn plaats. Wat hebben die veel tijd en energie gestoken om thuisonderwijs te kunnen bieden. Geweldig goed gedaan!

Komen er buiten uw gezinsleden nog mensen over de vloer?

Tijdens de Corona crisis hebben wij uiteraard ook zo weinig mogelijk mensen over de vloer gehad. Nu nog steeds houden we rekening met het aantal mensen dat bij ons komt. Een aantal verjaardagen en het slagen van mijn beide dochters is kleiner en ingetogener gevierd dan we gewend waren. Het is niet anders, dat kan in de toekomst hopelijk weer wat uitbundiger.

Gaat u naar buiten als u geen noodzakelijke boodschappen doet?

Gelukkig hebben we hier in het Noorden ruimte genoeg om naar buiten te kunnen. Een wandeling maken of even een rondje hardlopen kan gewoon doorgaan.

De boodschappen haalt mijn vrouw meestal, ze houdt zich net als ieder ander in de winkels uiteraard zoveel mogelijk aan de 1,5 meter regel.

Wat betreft de verruiming van de maatregelen op scholen ben ik erg blij dat ze ons niet voor de onmogelijke opdracht hebben gesteld om in school ook te voldoen aan de 1,5 meter regel. Een leerkracht kan onmogelijk de hele dag achter een schermpje zitten en de leerlingen onderwijs bieden. Dat is geen onderwijs.

Onderwijs vraagt interactie, vraagt van de leerkracht om goed te observeren of er iets gebeurt in de koppies van de kinderen. Hulprondes of soms even extra instructie en aandacht voor een klein groepje kinderen aan een tafel moeten kunnen plaatsvinden. Daarnaast is het in de jongere groepen van groot belang om de kinderen te kunnen troosten als dat nodig is of een aai over hun bol te geven als ze dat verdienen.

Ziet u nog mensen die zich niet aan de 1,5 meter regel houden?

Natuurlijk zie en hoor je dat er soms mensen zijn die het niet zo nauw nemen met de regels. Ik vind dit jammer en kwalijk. Zeker omdat er in Nederland door vele mensen verschrikkelijk hard gewerkt is om dit virus te bedwingen en in de zorg keihard is gewerkt om mensen beter te maken. Laten we nog even volhouden met elkaar om in de toekomst hopelijk definitief verlost te zijn van dit virus.

Wat kunnen we leren uit deze moeilijke tijden?

Persoonlijk heeft het me dus (wederom) laten inzien dat niets vanzelfsprekend is en dat je blij moet zijn met je dierbaren en iedere nieuwe dag met een glimlach moet omarmen.

Wat we kunnen leren op school is dat we in een digitaal tijdperk leven dat geweldige mogelijkheden en kansen geeft om (thuis) onderwijs te kunnen bieden. Los van het feit dat de juf of meester in de klas altijd het belangrijkste ‘instrument’ is om goed onderwijs te bieden.

Nu moet ik soms een groep een dag vrijgeven als ik geen vervangende juf of meester kan vinden. De kinderen zijn dan ook een dag echt vrij. In de toekomst kunnen ze met de digitale mogelijkheden wat mij betreft thuis werken aan hun dag en weektaak.

Daarnaast hebben we gemerkt dat het -tijdens de crisis noodgewongen- werken in kleine enkelvoudige groepen zowel voor leerlingen als leerkrachten bijzonder effectief en efficiënt werkt.

Trots maakt het me dat we komend schooljaar op de meeste dagen kunnen werken met kleine enkelvoudige groepen 1 tot en met 5. We kunnen dit realiseren door met instemming van alle teamleden iets meer formatie (lees leerkrachten) op de ochtend in te zetten en op de middag met minder leerkrachten wat grotere groepen te draaien.

Mijn tip om de verveling tegen te gaan is:

Mijn tips om verveling tegen te gaan zijn: speel eens wat vaker spelletjes met elkaar thuis of ga voor een lekkere wandeling in onze prachtige streek.

Tenslotte, wie wilt u een hart onder de riem steken en waarom?

Ik wil graag alle ouderen die zich eenzaam voelen een hart onder de riem steken. Ik hoop dat u snel weer bezoek van kinderen, kleinkinderen en/ of anderen mag ontvangen. Daarnaast wil ik alle kleine ondernemers een hart onder de riem steken. Ik weet uit mijn eigen (naaste)familiekring hoe lastig het is om positief te blijven en mogelijkheden te zien als je bedrijf(je) failliet dreigt te gaan. Go for it!!