Hoe is het met Gerard Veenstra?

SURHUISTERVEEN - Blijf thuis, zegt de regering, dus we komen elkaar minder tegen. Daarom laat de Feanster mensen aan het woord uit haar verspreidingsgebied, om te laten zien hoe wij gezamenlijk de crisis doorkomen en anderen een hart onder de riem te steken. Deze week Gerard Veenstra uit Surhuisterveen.

Gerard Veenstra (56) is gehuwd met Ypie, ze hebben uitwonende kinderen, twee kleinkinderen (de derde is op komst): Hidde (2) en Yne (16 maanden). Veenstra werkt als arbeidsdeskundige bij het UWV en is al acht jaar voorzitter van voetbalvereniging ’t Fean ’58.Daarnaast is hij vrijwilliger bij evenementen in het dorp, zoals de Pieter Weening Classic en de Feanster 40.

Hoe gaat het?

Mijn gezin, ouders, verdere familie, vrienden en bekenden hebben de crisis goed doorstaan, iedereen is in goede gezondheid. We zullen de komende tijd wel alert moeten blijven en de protocollen volgen. Dat is best lastig, want soms zijn de richtlijnen wel wat tegenstrijdig en voelt het niet goed. Maar gezond verstand voorop!

Ik werk als arbeidsdeskundige bij UWV in Leeuwarden. Die functie houdt onder andere in dat ik samen met een verzekeringsarts de mate van arbeidsongeschiktheid beoordeel van mensen die ten gevolge van ziekte hun eigen werk niet meer kunnen uitvoeren. De arts stelt de beperkingen vast, ik stel vast wat iemand daarmee nog zou kunnen verdienen. Uiteindelijk krijgen die mensen een WIA- of WW-uitkering. Daarnaast voeren we opdrachten van gemeenten uit en beoordelen we jongeren die een Wajong-uitkering hebben aangevraagd.

Ik werk nu nagenoeg volledig thuis. Normaal spreek ik de mensen op kantoor of bij hen thuis. Dat kan nu even niet, de contacten vinden telefonisch plaats. Daarmee doe ik mijn klant te kort. De gesprekken hebben vaak een emotionele lading, want het gaat over gezondheid, werk en inkomen. Dan hebben de meeste mensen vaak behoefte aan een persoonlijk gesprek en ik kan ook zorgvuldiger mijn verhaal doen. Bij beeldbellen voelt iedereen zich ook niet even prettig. Ik hoop dan ook dat het persoonlijk contact met mijn klanten snel weer mogelijk is, want dát maakt mijn vak juist zo boeiend.

In mijn vrije tijd ben ik voorzitter van voetbalvereniging ’t Fean ’58. De trainingen zijn gelukkig weer hervat, maar het sociale aspect ontbreekt nog. En dat is een groot gemis. Want dat sociale deel maakt juist dat we een vereniging zijn, wij zijn als leden verenigd in en door het voetbal. ’t Fean ’58 heeft ruim 400 leden en vervult in het dorp en ook daarbuiten een grote sociaal-maatschappelijke functie. Het door de week en op zaterdag actief, maar ook zeker passief beleven van de voetbalsport geeft zin in het leven van mensen. Ik hoop en verwacht dat we spoedig ons clubhuis weer kunnen openen, zodat we na de training of wedstrijd met z’n allen weer gezellig een drankje kunnen drinken.

Bestuurlijk zijn we gewoon verder gegaan met vergaderen. Vanaf deze week weer met z’n allen om de bestuurstafel, daarvoor enkele keren via Skype en dat ging best goed. De perioden dat de bal niet rolt, heb je het als bestuur extra druk. De voorbereidingen voor het nieuwe seizoen zijn al weer een tijdje in volle gang, zodat we al onze spelende leden straks weer kunnen laten doen wat ze zo leuk vinden en wat hen verbindt. We hebben een actieve Activiteitencommissie, zij organiseren op 19 juni voor iedereen een online PubQuiz. Daarmee houden we de onderlinge verbondenheid in stand.

Doordat het voetbal stil ligt, stap ik vaker op de racefiets. In het begin van de crisis altijd een solotocht, maar langzaam aan mag er weer een klein peloton worden geformeerd. Met vrienden door het Fries-Gronings-Drentse landschap toeren, heerlijk! Wat ontbrak was de koffie met appelgebak, maar dat werd opgelost door enkele dames die halverwege de tocht een verzorgingspost hadden ingericht. Zo konden we weer wat calorieën bijtanken.

Komen er buiten uw gezinsleden nog mensen over de vloer?

Het bezoek van vrienden over en weer is de afgelopen periode verminderd. Een enkele keer hebben we de regels overtreden en hadden we meer mensen op visite dan toegestaan. Allemaal gezond en rekening houdend met de 1,5 meter afstand vonden wij dat verantwoord. Het wordt hoog tijd dat je weer met vrienden thuis een borrel kunt drinken, zonder dat je rekening moet houden met beperkende maatregelen.

Wij zijn ‘oppas-pake en beppe’ en hebben onze kleindochter, Yne van 16 maanden, één dag in de week op visite. Ook onze kleinzoon, Hidde van 2 jaar, komt regelmatig even langs. Omdat we allemaal in goede gezondheid verkeren, hebben we dat gewoon volgehouden. Het geeft energie. Ik vind het heerlijk om met de kleinkinderen een fietstochtje te maken. Dat is genieten!

Gaat u naar buiten als u geen noodzakelijke boodschappen doet?

Doordat ik nu veel thuis werk, houd ik mijn lunchwandeling in het dorp. Een uurtje even een blokje om, een frisse neus halen. En goed voor de fysieke en mentale gesteldheid. Daardoor houd je ook contact met dorpsgenoten, je komt elkaar tegen en maakt een praatje.

Door de crisis ben ik bewuster gaan nadenken waar je de boodschappen haalt. De wekelijkse boodschappen blijven we halen bij de plaatselijke supermarkt, overige producten halen we ook zoveel mogelijk bij de plaatselijke middenstand. Het is zo gemakkelijk om vanachter de tablet een bestelling bij een webshop te plaatsen, maar je doet de eigen middenstand daarmee te kort. Surhuisterveen is een dorp met een grote verscheidenheid aan winkels. Die middenstanders moet je sowieso en vooral in deze tijden proberen te ondersteunen.

Ziet u nog mensen die zich niet aan de 1,5 meter regel houden?

Ik vind dat over het algemeen iedereen zich goed houdt aan de 1,5 meter regel. Natuurlijk kom je in situaties terecht dat dit niet lukt of staan mensen er niet bij stil, maar ik merk in mijn omgeving dat iedereen rekening met elkaar houdt. Soms kom ik, als ik op de fiets zit, mensen tegen die je de rug toekeren en zelfs de adem inhouden. Daar heb ik wat gemengde gevoelens bij en denk: Blijf dan lekker thuis.

Wat kunnen we leren uit deze moeilijke tijden?

We hebben een periode achter ons liggen waarin je veel op jezelf was aangewezen. Het leven kende weinig uitdagingen en de ook de komende tijd zijn veel leuke dingen nog niet toegestaan. De kwaliteit van leven is behoorlijk gedaald. Voor veel mensen veroorzaakt de hele situatie veel spanning, een uitlaatklep ligt niet altijd voorhanden. Het is mij meegevallen dat dit niet tot meer irritaties of escalaties heeft geleid. Met z’n allen zijn we dus best heel flexibel en kunnen we ons aanpassen aan extreme situaties. Gelukkig gaan we de goede kant weer op.

Mijn tip om de verveling tegen te gaan is:

Ik heb nu weinig verplichtingen en kan daardoor meer wandelen of fietsen. Dan word je je bewust van het feit dat we in een heel mooi deel van Nederland wonen. Je komt op plekjes waar je nog niet eerder bent geweest, andere delen van Friesland, het Westerkwartier of Drenthe ligt ook vlak bij. Zonder veel andere zaken aan je hoofd er op uit trekken, heerlijk!

Dat is iets wat ik mee neem uit de afgelopen periode en zal ik zeker blijven doen.

Tenslotte, wie wil u een hart onder de riem steken en waarom?

Dat is in deze tijd een open deur. Ypie, mijn vrouw, en dochter Karla werken beiden in de zorg. Als je ziet wat voor extra taken er door de Corona-crisis op het bordje van de zorgmedewerkers zijn gekomen, dan heb ik er veel bewondering voor hoe men daar mee omgaat. Respect voor al die zorgmedewerkers met de ‘handjes aan het bed’. Zij leveren de directe zorg en moeten omgaan met de emoties van de patiënten/bewoners, maar ook met de reacties van de familieleden. En die zijn niet altijd even redelijk, maar wel gericht aan het adres van de zorgverleners. Dat vraagt om veel geduld en inlevingsvermogen.

Veel bedrijven hebben het zwaar, ik hoop dat iedereen weer uit dit dal weet te kruipen. Gelukkig is de horeca vanaf deze week, zij het beperkt, weer toegankelijk. Ik ben blij voor de horeca-ondernemers in Surhuisterveen dat ze weer open zijn. Het nodigt uit om in ons mooie dorp een extra drankje op één van de mooie terrassen te gaan drinken.