Hoe gaat het met Aafke Kamminga?

GERKESKLOOSTER-STROOBOS - Blijf thuis, zegt de regering, dus we komen elkaar door de coronacrisis veel minder tegen. In deze rubriek laat de Feanster mensen aan het woord uit het verspreidingsgebied van de krant. Zo laten lezers zien hoe wij gezamenlijk de crisis doorkomen, geven ze ideeën en steken anderen een hart onder de riem.

Aafke Kamminga (52) woont, werkt en leeft samen met haar echtgenoot en zoon op een melkveebedrijf. ,,Werken met twee generaties geeft dynamiek, omdat de inzichten gelukkig verschillen. Anders ontwikkel je het bedrijf niet verder en blijf je stilstaan.’’ Hun twee dochters werken en studeren in de gezondheidszorg. ,,Zij zijn momenteel de heldinnen van de maatschappij.’’

Aafke Kamminga is lid van de Dorpsraad en initiatiefnemer van het Generatiehuis, een concept waar je veilig kunt leven en wonen door elkaar te ondersteunen. Dat proces kwam door de corona ineens stil te liggen. ,,De activiteiten gaan gedeeltelijk door op een andere manier: digitale gezond kook workshop, online contacten. Er komen ook mooie andere ontwikkelingen op gang.’’

Kamminga is als regiomanager in Achtkarspelen voor De Friese Wouden verantwoordelijk voor de thuiszorg en de locaties Haersmahiem, ‘t Suyderhuys en ‘t Wenplak. Toen op 19 maart de premier afkondigde dat alle tehuizen moesten worden gesloten werd dit gelijk uitgevoerd. ,,Onze kwetsbare ouderen moeten beschermd worden. Hier kan natuurlijk niemand op tegen zijn, maar de deur echt op slot doen, vond ik heftig.’’

,,Zelf vind ik de lente het mooiste seizoen. Voor veel bewoners is dit hun laatste lente. Tegenwoordig komen mensen namelijk pas op het laatst van hun leven in een verzorgingstehuis wonen. Gaan we hen dit afnemen? Familie die niet meer naar vader of moeder mogen. We zijn jaren bezig geweest om de kwaliteit van zorg te verbeteren samen met medewerkers, vrijwilligers en familie. En opeens mag de familie niet meer worden toegelaten.’’

,,Het ene na het andere dilemma komt naar voren. Ouderen die nog thuiswonend zijn durfden geen thuiszorgmedewerkers binnen te laten. Ze konden niet zonder zorg, maar de angst voor corona was ook groot. Hoe zorg je er dan voor dat mensen niet erg depressief worden en vereenzamen en nog wel de juiste zorg krijgen?’’

Hoe gaat het?

Het gaat redelijk goed. Er zijn momenten wanneer ik volop geniet van de lente en er zijn momenten dat ik deze periode spannend, eenzaam en vervelend vind. Afgelopen weken heb ik mijn werk vanuit huis gedaan. Via beeldbellen vergaderen en de hele dag aan de telefoon. Ik mis de contacten met bewoners en collega’s. Het leukst aan mijn werk vind ik de menselijke contacten. De digitale mogelijkheden zijn in een sneltrein vergroot. Dit is erg fijn, maar het andere contact geeft veel meer energie.

Op de boerderij gaat het leven gewoon door en merken we niet veel van de coronacrisis, dat is een geluk. Lammetjes en kalfjes worden geboren, het gras is gemaaid en ingekuild. Het is alleen spannend hoe de melkprijs zich ontwikkelt en wat de verdere ontwikkelingen zijn in deze sector.

Komen er buiten uw gezinsleden nog mensen over de vloer?

Doordat wij werkzaam zijn in de zorg, zijn we denk ik extra voorzichtig. Er komt wel eens een dierenarts of een loonwerker. Die moeten natuurlijk na hun werkzaamheden wel een kopje koffie. Door het mooie weer kan dit buiten op de gewenste afstand. Mijn vader komt iedere dag even langs op de boerderij. Hij blijft ook buiten, want valt ook onder de kwetsbare groep.

Gaat u naar buiten als u geen noodzakelijke boodschappen doet?

Jazeker! Alle avonden maak ik een wandeling. Genieten van de frisse lucht en de natuur. Ook help ik wel om de schapen naar een ander stuk land te brengen en lekker op de boerderij wat klusjes doen. Hierin kan ik heerlijk nadenken en ontspannen.

Ziet u nog mensen die zich niet aan de 1,5 meter regel houden?

Ik zie vele mensen die zich aan de 1,5 meter regel houden. Ook zie ik dat dit niet altijd lukt. Bij de kinderen en jongeren snap ik dat ook erg goed! Het sociale contact is zo belangrijk.

In ’t Suyderhuys zijn wij geconfronteerd met coronabesmetting. Dit gaf veel spanning en angst. Ik vond het daarna lastig om te zien dat volwassenen bij elkaar gaan zitten. Ik snap de behoefte, maar zag ook in de praktijk hoe besmettelijk het is. Ik wil wel tegen iedereen zeggen: Blijf op afstand, houd vol!

Wat kunnen we leren uit deze moeilijke tijden?

Er ontstaat heel veel solidariteit. Als ik zie wat er georganiseerd wordt voor de verzorgingshuizen, de kaartjes, bloemen, hoop ik dat we ons na deze crisis in blijven zetten voor onze kwetsbare ouderen. Ondernemers die zich met elkaar inzetten voor de zorg. Fantastisch! Laat deze saamhorigheid zo blijven, want samen wordt de wereld mooier.

We leren dat het niet vanzelfsprekend is dat we overal kunnen gaan en staan. Wat is bewegingsvrijheid toch waardevol.

Ook besef ik dat we in een goed georganiseerd land wonen en leven. We geven gemakkelijk af op de politiek en bestuurders. Er gaat, ondanks deze omstandigheden, ook veel goed. Ik prijs me gelukkig te leven in een land als Nederland, als ik de coronabeelden vanuit de wereld zie.

Mijn tip om de verveling tegen te gaan is:

Geniet van de natuur. Wij wonen in een prachtige gemeente, waar we op afstand van elkaar kunnen blijven. We kunnen wandelen, fietsen, tuinieren. Buiten zijn geeft veel energie.

Tenslotte, wie wilt u een hart onder de riem steken en waarom?

De medewerkers in de zorg wil ik een hart onder de riem steken! Wat een respect heb ik voor deze vrouwen en een enkele man. Vaak hebben ze kinderen en moesten ze deze overdag begeleiden bij het huiswerk en ’s avonds nog werken in de zorg. Ik heb veel angst bij hen gezien, want 1,5 meter in de zorg is niet haalbaar en moeten we ook niet willen. De medewerkers zijn bang om kwetsbare mensen te besmetten. Ik zie dat zij zich heel strikt aan alle beperkingen houden op het werk en in hun thuissituatie. Dit vraagt veel van hen en toch weten ze de dagen van onze bewoners en cliënten te kleuren. Dit verdient veel respect!