Hoe de tijd ook raast

Om acht uur op de Avond van het Applaus en het Respect is het doodstil in de straat. Dan komen twee buurmeisjes naar buiten. Ze applaudisseren. Eerst aarzelend, dan luider. Een buurvrouw valt in. Geen verpleegster heeft het gehoord. Maar het raakt mij dwars troch alles hinne.

En de gedichten van Judith Nieken:

Alle dagen staan ze borg

Helden van de natie

Een applausje voor de zorg?

Doe maar een ovatie.

Er is koppig optimisme: ‘Hoe de tijd ook raast – we komen er doorheen,’ zingt Huub van der Lubbe.

En er zijn grappen. Op Facebook schrijft iemand: ‘Rutte zegt dat we allemaal het virus krijgen. Dit stelt mij gerust. We hebben immers nog nooit gekregen wat hij beloofde.’ Zolang er humor is, is er hoop.

Er is angst en verdriet, maar ook respect en mededogen. Behalve bij Wiebes. Die zou ik echt eens laten testen, als ik Rutte was.